Home POGLEDI VELIKA TAJNA KOJA SE KRIJE OD SRBA: OVO JE PRAVA ALBANIJA, A...

VELIKA TAJNA KOJA SE KRIJE OD SRBA: OVO JE PRAVA ALBANIJA, A NE ONA KOJA SE NALAZI NA BALKANU I ZA KOJU SVI ZNAJU (FOTO)

1143
0
SHARE

U VIII veku Arapi su zaposeli zemlje oko Kaspijskog mora i iza Kavkaza. Halifat je ovim osvajanjem došao u sukob sa Hazarima. Arapi su bili zaštitnici islama, a Hazari Mojsijeve vere, pa je sukob, pored drugih imao i verski karakter.

Hazari su nametali Albancima vrlo težak danak zbog čega su oni stali na stranu Arapa i većim delom prešli u islam. Hazarski vojskovođa u ratovima sa Arapima je bio kaganov sin Bardžil.

Kada je ušao sa vojskom u Albaniju 730. godine naredio je da se samo muslimani pobiju. Ta Bardžilova naredba je naterala Albance da beže i da traže spas kod Arapa. Za to vreme na Sredozemnom moru su vođene teške borbe između Arapa, kao predstavnika islama i Romeja (Vizantijsko carstvo), kao predstavnika hrišćanstva.

Arapi su oteli od Romeja veći deo Sicilije i deo južne Italije, pa da bi ojačali islamsko stanovništvo u ovim zemljama doveli su deo stanovništva iz kavkaske Albanije, koje je izbeglo ispred Hazara.

 

Borbe između Arapa i Romeja na Siciliji su trajale dugo vremena i u periodu 827 – 878. Sicilija je podeljena na dva dela, islamski i hrišćanski, pa otuda naziv Dve Sicilije. Romeji su uspeli 970. godine da osvoje islamski deo i na tom prostoru su preuzeli Albance. Jedan deo ovog naroda preveli su u hrišćanstvo.

Vizantijski car Vasilije II zauzeo je 20-ih godina 11. veka Novi Epir, a to je približno teritorija savremene Albanije u kojoj su živeli Srbi i nešto Grka. Jedan od vizantijskih vojnih starešina, po imenu Tihomir Srbin iz Beligrada, podigao je ustanak 1040. godine, s namerom da protera vizantijsku vlast iz Novog Epira.

Tihomirovi ustanici su bili svi Srbi i uz pomoć Srbije proterali su Vizantijce iz Novog Epira. Zbog toga su vizantijska carica Zoe i njen treći muž po redu Konstantin IX Monomah poslali brojnu vojsku u napad na Srbiju, u jesen 1042. godine.

Pravac napada je išao kroz Epir u savremenu Albaniju koja je tada većim delom bila teritorija Srbije. Tadašnji mladi srpski kralj Vojislav I sa svojim sinovima, satro je vizantijsku vojsku od 70.000 vojnika na čelu sa vojvodom Mihailom, prefektom Dračkim.

 

Ovaj težak poraz u ratu sa Srbijom je izazvao nerede i pobune u Vizantiji. Jedan od pobunjenika bio je i vizantijski vojni zapovednik na Siciliji po imenu Georgije, zvani Manijak.

Pošto su ga bez razloga smenili sa dužnosti, odlučio se na pobunu i pošao da uzme vlast u Carigradu. Ukrcao je svoju vojsku sa Sicilije i južne Italije i jedan deo Albanaca koje je uzeo sa sobom kao pomoćne čete.

Albanci su vodili svoje žene i decu kako je bilo uobičajeno u to vreme. Sa tom vojskom se iskrcao u Draču marta 1043. godine. O ovim događajima svedoči Vizantijski istoričar i svedok ovih događaja Mihajlo Ataliota u delu „Historia, Corpus scriptorum Historae“.

Kako je Srbija bila tada u ratnom stanju sa Vizantijom, Manijak je računao na izvesne srpske simpatije. U borbama sa carskom vojskom kod Dorjana, sicilijanski vojvoda je poginuo i njegov poduhvat je propao.

Albanci se nisu mogli vratiti na Siciliju, niti su mogli da ostanu na vizantijskoj teritoriji, pa su tražili da se nasele negde u Srbiji. Kralj Vojislav im je dozvolio da se nasele u jednom slabo naseljenom brdskom predelu u okolini Rabana, istočno od Kruje.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here