Home POGLEDI TAJNA ISTORIJA TITOVIH PARTIZANA: SVI KOJI SU PRAVILI PLANOVE I TRAŽILI NAPAD...

TAJNA ISTORIJA TITOVIH PARTIZANA: SVI KOJI SU PRAVILI PLANOVE I TRAŽILI NAPAD NA JASENOVAC ZAVRŠILI SU ŽIVOT NA MISTERIOZAN NAČIN

263
0
SHARE

Da bismo se približili odgovoru na pitanja zašto Jasenovac nije oslobođen, zašto nije utvrđen broj stradalih zatočenika u jednom od najsvirepijih koncentracionih logora u Evropi, moramo za trenutak da se vratimo u vreme rane faze jugoslovenskog komunizma, kada su srpski revolucionari, koji su stvarali istoriju, kao i oni koji su je beležili, bili duboko opterećeni kompleksom „hegemonističke nacije“, stalno pothranjivanim od vođa revolucije školovanih u Kominterni.

Tada je u ime pomirenja, socijalističke izgradnje i bratstva i jedinstva zataškavan iole ozbiljniji razgovor o zločinima protiv Srba.

Odnos Srba prema tom problemu najbolje ilustruje nekoliko scena sa zasedanja Antifašističke skupštine narodnog oslobođenja Srbije (ASNOS), koje je održano od 9. do 12. novembra 1944. godine u Beogradu.

Tadašnji čačanski student Dobrivoje Vidić, koji će dogurati i do predsednika Srbije, oprostio je ustašama genocid nad Srbima iz Hrvatske, Bosne i Hercegovine i istočnog Srema izgovarajući sledeće reči:

– Šest stotina pedeset hiljada streljanih Srba u BiH, to je dug koji je srpski narod platio za zločinačku politiku beogradskih vlastodržaca!

Hrvatsku je na ovom skupu zastupao čovek koji je bio na čelu hrvatskih komunista, Andrija Hebrang. Kada je izašao za govornicu i rekao: „Spriječili smo ustaške planove o pokolju Srba!“, delegati iz cele Srbije pozdravili su ga gromoglasnim aplauzom koji je trajao nekoliko minuta.

Po tom principu delovaće se i narednih godina. Najpre srpski komunisti, slepi i gluvi na stvarnost, nastavili su da otkajavaju „grehe Srba iz vremena tamnice naroda“, potom istoričari posleratnog vremena koji će negovati istinu o prošlosti kroz ideološku i dnevnopolitičku vizuru.

Kao da su zaboravili da će o svakom istorijskom događaju morati da se polože računi. Posledice takve političke istoriografije, nažalost, osećamo i danas, delom u našoj stručnoj javnosti, a pogotovo na evropskoj sceni, slepoj i gluvoj za činjenice.

U godinama kada je Jugoslavija pucala po svim šavovima, veliki broj istoričara, publicista, novinara, počeo je da traži odgovor na pitanje zašto partizani, koji su vodili bitke i osvajali naseljena mesta nedaleko od ustaškog logora smrti, i to ona koja su imala jake ustaške posade, nisu nikada ni pokušali da oslobode i unište logor i prekrate mučenja zatočenika.

Na pitanje: „zašto naše jedinice u toku rata nisu pokušale da napadnu ustaško gubilište na ušću Une u Savu i oslobode zatočenike“, general pukovnik Veljko Kovačević, koji je od sredine jula 1944, po dolasku iz Gorskog kotara, odnosno iz Glavnog štaba Hrvatske, bio komandant 40. (slavonske) divizije, a zatim je od januara 1945. komandovao 6. (slavonskim) korpusom, odgovorio je da je napad na Jasenovac bio apsolutno neizvodiv.

Pojasnio je da „ima takav položaj, tako je bio utvrđen i branjen, da je za naše snage predstavljao nepremostivu prepreku…“ U blizini jasenovačkog logora dejstvovalo je više ustaških, nemačkih i domobranskih divizija koje su, u slučaju napada, vrlo brzo mogle da stupe u akciju… Logoraši u slučaju napada jedinica NOV i POJ na logor, stradali bi ne samo od ustaških mitraljeza, već i od naše ubitačne vatre.“

Na isto pitanje, Kovačevićev ratni drug general-pukovnik Jefto Šašić, tada u penziji, rekao je: „I Tito je od nas tražio da zajedno sa Krajišnicima ispitamo mogućnost napada na Jasenovac. Ali, Titova naredba je jasna: eventualni napad treba tako organizovati da sigurno uspe, to jest, i da logor likvidiramo i da taoce izvedemo na slobodnu teritoriju.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here